“ტრამალის მგელი”

herman-hesse

მიჩვეული ვარ ისეთი წიგნების კითხვას, სადაც პროტაგონისტი ქალია, არვიცი ჩემი წმინდა ქალური სულისკვეთების ბრალია თუ ისე უბრალოდ გაუხსნელი საქმეა, მაგრამ რეალობად ქცეული ფაქტია. „ტრამალის მგელს“რომ  „შევეხე“ მივხვდი, რომ რაღაც ჩვეულება ირღვეოდა და ვკითხულობდი რომანს , სადაც პროტაგონისტი კაცია. შესაბამისად,  ის ლაბირინთები, რასაც ჰესე გვთავაზობს,  უნდა გამერღვია მამაკაცის თანხლებით.. ეს იყო პირველი ხელის ჩამორთმევა , თუ რაღაც ამგვარი, ჩემსა და ჰარის შორის.

როცა საქმე ჰესეს ეხება, მკითხველმა უკვე იცის, თუ ვისთან აქვს საქმე, ან რა კატეგორიის ტექსტის დამუშავება მოუწევს. ჰესე საოცარ სიღრმეებს სწვდება  გონებასა თუ სულში და იმ კუნჭულებამდეც კი შეუძლია მიაღწიოს, რომლისკენ მისასვლელ გზას ადამიანი უბრალოდ ივიწყებს.საკუთარი ტექსტებით იგი ფილოსოფიურ-ფსიქოლოგიური ხასიათის სწავლებას გვთავაზობს, რომელიც ადამიანს ეხმარება კონკრეტულ კითხვებს კონკრეტული პასუხი მოუძებნოს, მაშინ,  როცა ორ სამყაროს შორის,  საზღვარზე არსებულ სასტუმროში ცხოვრობს და ვერ გადაუწყვეტია  საით წავიდეს.

ავიღე ეს წიგნი და პირველი 70 გვერდი როგორ შემომეკითხა არ მახსოვს, “ჩამძვრალი ვიყავი” ტექსტში, ვალაგებდი ჩემთვის ახლობელ ფაქტებს  ერთ მხარეს და ძალიან უცხოებს მეორე მხარეს. მერე აღმოჩდა, რომ თურმე არაფერია უცხო და ყოველი სიტყვა იმაზე ახლობელია ჩემთვის, ვიდრე წარმომედგინა, ან წარმოგედგინათ. ვიფიქრე, აი გამოსავალიც ვიპოვე და ყველა შეკითხვას რომელიც მაწუხებს პასუხებს გავცემ-მეთქი, მაგრამ ყველაფერი პირიქით მოხდა, დავიკარგე ამ დიდ სამყაროში, სულიერ განცდებსა და გაორებული კაცის ცხოვრებაში, რომელიც რეალურად მგლურ და ადამიანურ ბუნებას შორის კი არ არის გახლეჩილი, არამედ ბევრი მგელი და ბევრი ადამიანი ცხოვრობს მასში ერთდროულად და მისი პრობლემა ყველას პრობლემაა, ყველას ჩაგვძახიან უცნაური ხმები და გვაფორიაქებენ. ისედაც გადაღლილს, ერთიორად გადამეღალა გონება და სული, თითქოს ვიღაც მოვიდა და ჩემი რეალობა დამანახა, აი ეს შენ ხარ, ეს შენი დაცემაა, ეს კიდევ წამოდგომა, ჰარი კი არ არის აუტანელი, ეს შენ ხარ აუტანელი, რომ სისუსტე შენ მოიგონე და ყველა შენთვის  საძულველი თვისება  სხვაში ეს იგივეა, რასაც შენ ვერ იტან საკუთარ თავში, მაგრამ თავს არ უტყდები. მივხვდი, რომ მეც “მენანებოდა თმენაში დაკარგული უამრავი თვე თუ საათი, რომელსაც არც რამით დავუსაჩუქრებივარ და არც ჩემი სული შეუძრავს.”
ადამიანები საკუთარი თავის არსიყვარულით მხოლოდ საკუთარ თავს კიარ ვნებენ, არამედ გარშემომყოფებს და მათ, ვისაც გულში მოათავსებენ და შეიყვარებენ.

“ზედ ჯოჯოხეთის კარიბჭესთან გტაცე ხელი და სიცოცხლისკენ შემოგაბრუნე” , მახსოვს ამ სიტყვების მთელი დღის განმავლობაში ვიმეორებდი,  მძიმედ მომხვდა, ალბათ აქაც” გადავიცვი” ჰარის ცხოვრება და მსგავსი სიტუაცია საკუთარი ცხოვრების ფირისგანაც ამოვჭერი, სამუდამოდ გავაქვრე. თითქოს ფეხი დამიცდა და ირეალურ სამყაროში დავიკარგე, საიდანაც ერთადერთი გამოსავალი მხოლოდ სიკვდილია, არა როგორ შედეგი, არამედ სიცოცხლისთვის უკვდავების მინიჭება. ჰო, სწორედ სიკვდილი იყო, ის ბიურგერული ცხოვრებისგან თავის დაღწევის მცდელობა, ყოფნა არ ოფნის საკითხი და გონების და გულის დაპირისპირება, როგორც მარადიული კანონი ადამიანად ყოფნისა…თუმცა, ჰესემ არ დააყოვნა და სალბუნად დაგვიტოვა ბოლო სიტყვა: “მეამებოდა, თუ მკითხველი ყურად იღებდა ჩემს შეგონებას და ირწმუნებდა, რომ მართალია, ტრამალის მგელზე დაწერილი ეს წიგნი მის სულიერ სენსა და შინაგან ხელმოცარულობას აღწერს, მაგრამ ეს ის სატკივარია, რომელიც სიკვდილს კი არა, განკურნებას ელტვის”

და ასე, ერთი თავსატეხიდან მეორეში ვმოგზაურობდი, ვფიქრობდი, რომ მეც მჭირდება, ვინმე ჰერმინეს მსგავსი, რომელიც დამოკიდებულებების განახლებაში დამეხმარება და სიცილის ნაოჭებს ერთი ორად გაზრდის. მასწავლის ცეკვას, სუნთქავს, ცხოვრების გამარტივებას, მე კი ვასწავლი ლექსებს, ჭორფლიანებს და უჭორფლოს, ან წავუკიხავ ტექსტებს, რომელბიც მისი სიყვარულით შევქმენი და ეს  იქნება, რაღაც “იყო და არა იყოს რას ” მსგავსი..მსგავსი, იმიტომ რომ რეალურად ჰერმინა ჰარის ალტერ ეგოდაც შეიძლება ჩაითვალოს, რომელიც მხოლოდ ჰარიში კიარა ჩვენში ყველაში არსებობს და სხვადასხვა სახით გვეკონტაქტება.
როცა ადამიანი სარკეში იხედება მხოლოდ ვიზუალს ხედავს, ხოლო საკუთარ სულში ჩახედვას და ჩაღრმავებას ხშირად ვერ ახერხებს, ან იქ ისეთი ქაოსი ხვდება, რომ გიჟივით გამორბის და უკან მიხედვას არც კი ლამობს, მაგრამ ასეთი საქციელით არასდროს გვეცოდინება, როგორია ჩვენი “შიშველი სული” და ვერასდროს ჩავწვდებით მაგიური თეატრის არსს, შედეგად კი ცხოვრება ბუტაფორიას დაემსგავსება…

ტირიფები

tumblr_ohhsxfNIqN1rwu8obo1_1280.jpg

ჩემი ფანჯრიდან ტირიფების ბაღი ჩანს. მე ასე ვეძახი, სხვები არვიცი. ტირიფებს წრე შეუკრავთ და გაზაფხულის ცეკვას ცეკვავენ, ჩემთვის ყოველი  დღე გაზაფხულია, თუნდაც ზამთრის…

-ხომ ლამააზები არიან ტირიფები,მართა? შეხედე,   ის განსაკუთრებულად ლამაზია, მაღალი და ჭრელკაბიანი.ხედავ?
-არა, მე ის მომწონს, ღილებიანი კაბა რომ აცვია, ფიქრიანად იყურება და ნახე როგორ მოძრაობს..
-მართა, შენ იცი,  რატომ არის ტირიფი ასეთი?
-როგორია?
-ხომ ხედავ, შეხედე, დამნაშავეს ჰგავს
-მე კიდევ მგონია, რომ დაიღალნენ
-ცეკვით?
-აბა რა ვიცი
-მე მგონი, ტირიფობით დაიღალნენ
-ეგ როგორ? ტირიფობა ცუდია?
-უფრო რთული
-რაიცი?
-ვხვდები
-მაინც როგორია ტირიფობა?
-ბებო მეუბნეებოდა, ტირიფები სულ ტირიანო..
-ბებოს ვინ უთხრა?
-არვიცი, მაგრამ მას შემდეგ სულ ვაკვირდები და  კაბების გარდა,  მათ სახესაც ვუყურებ, ვცდილობ სულში ჩავხედო და წავიკითხო მათზე..
-ტირიფებს სული აქვთ?
-სულელო, აბა კაბებს როგორ ჩაიცმევდნენ?!
-სულელი შენ ხარ, რას მატყუებ
-არ გატყუებ, ჩვენ მხოლოდ იმას ვხედავთ, რაც ერთი შეხედვით ჩანს,მაგრამ ბებო ამბობდა, ადამიანი შიგნიდან უფრო სევდიანია და სევდისფერიო.
-სევდისფერი რაფერია ?
-ალბათ, ტირიფისფერი
-აბა დაიფიცე
-დედა(ლ)ს გეფიცები
-მატყუარა, დედალი შენ ქორწილში დაიკალი
-აბა დამიმარცვლე
-დ ე დ ა (ლ) ს
-აი, ლ გავიგონე
-კარგი, ჰო,  მაპატიე, გინდა ახლოს მივიდეთ და ჩავხედოთ?
-წამოდი

სახლიდან ისე გავედით ვერავინ შეგვამჩნია, ჩვენი აღმზრდელი საჭმელს აკეთებდა. მაშინ არ ვიცოდი აღმზრდელი რას ნიშნავდა, სოსო ძიამ მითხრა, თქვენზე ვინც ზრუნავს და გივლით აღმზრდელიც ის არისო. მახსოვს, გაკვირვებული სახე მივიღე და ჩემმა სახემ სოსო ძიას კიდევ უფრო გაკვირვება გამოიწვია.
-ვერ მიხვდი გოგო?
-ვერააა
-მაგხელა თავი რისთვის გაქვს აბა?
-ჯერ არ ვიცი
-სულ გადამრევს ეს ბავშვი, ჭამე, ჭამე, იქნებ ჭკუა მოგემატოს
……

მე ქეთა ვარ, როგორც ბებიამ მითხრა ეს სახელი მან დამარქვა,-ქალიშვილისთვის უნდა დამერქმია,მაგრამ მუცელში გამიწყალდა, ჯერ არდაბადებული მიყვარდა,  ამიტომ შენ დაგარქვი მისი სახელი,  ბებოს გოგოვ..
ბებია მაღალი იყო. საოცრად ლამაზი ტანი ჰქოდა, დამსვავდა სახლის წინ და თვითონ ფუსფუსებდა. დრო და დრო გამომხედავდა ხომ ისევ იქ ვიჯექი. აბა სად წავიდოდი? მის კალთას არასდროს მოვშორებივარ, ბებო იყო ჩემი დღე და ღამის გამნათებელიც, შემეძლო საათობით ვმჯდარიყავი და მეყურებინა მისთვის,  როგორ არხევდა ნაადრევად დაბერებულ, ბედიერება გაუსინჯავ ტანს.    მახსოვს,  მოტკბო სუნი ასდიოდა,  რომ ჩამეხუტებოდა მაგრად მოვხვევდი ხელებს,რომ იმ სუნით დავმტკბარიყავი. სიკეთის სუნი ჰქონდა ბებიას. რომ მოკვდა,  მაშინაც ის სუნი ტრიალებდა მთელ ოთახში. სოსომ მითხრა მოკვდაო, მე არ ვიცოდი. მე მეგონა, დილით რომ არ გამაღვიძა დაიღალა და ძინავსთქო. ავდექი,  მის ძილში კიდევ „დიდი ქალი“ ვითამაშე და წყალთან მივედი, თეფშების გასარეცხად. ერთი თეფში გამიტყდა , ხელი გავიჭერი და გააუჩერებლად მოვრთე ტირილი.  სოსომ გაიგო და გამოვიდა. იმან ნახა ბებიაჩემი პირველად, ამის შემდეგ აღარ მიყვარს სოსო. მხოლოდ ეს სიტყვები მახსოვს:
-ვინ მიხედავ ამ ობოლს და უბედურს..
….

სოსო ჩვენი მეზობელია. კოჭლია და ტანსაცმელი სულ დახეული აცვია.ხანდახან ბებია უკემსსავდა, მაგრამ მეორე დღეს, რომ შევხედავდით ისევ გარღვეული ჰქონდა, ამჯერად ერთი არა, ორი და სამი, ზოგჯერ ნაფლეთებიც ეცვა სოსოს.ბებო ამბობდა:
-ადამიანის ცხოვრებაც ასეა შვილო
-როგორ ბებო, სოსოს ტანსაცმელივით?
-ჰო შვილო, სოსოს ტანსაცმელივით, მეტყოდა და თავზე მაკოცებდა, მერე გააგრძელეებდა თავისთვის, ჩუმად..
ყველა ადამიანს იარა აქვს ბებო,  მოუშუშებელი, შეუხორცებელი იარა.  ზოგის არ ჩანს და ზოგის კიდევ  სოსოს ტანსაცმელივით თვალშისაცემია, შენ კარგად იყავი ბებო, ჩემო ბროლია, ღმერთს ვთხოვ არაფერი გაგიჭირვოს.
მაშინ ბებოს ეგონა,რომ არ მესმოდა, არადა ყველაფერი მესმოდა , ვერ ვხვდებოდი, მაგრამ ვიმახსოვრებდი, ვიმახსოვრებდი და ვალაგებდი , თითქოს როდესმე ამ საიდუმლოს ამოვხსნიდი, გავიქცეოდი, მივირბენდი  ბებოსთან და ვეტყოდი:
-ვიციიი, ვიციი,  იცი მე ვიციიი…

ბებო ისე მოკვდა ამის თქმა ვერ მოვასწარი…
მის სიკვდილზე ხშირად ვფიქრობ და…
….
წვიმდა, დილიდან უცნაურად , გადაუღებლად წვიმდა… ეჩვენებოდა, მხოლოდ მის ეზოში წვიმდა ასე, შეიძლება მართალიც იყო…უცნაურად დარაჯობდენ შემოდგომის ხეები, ცრემლებივით აფრქვევდნენ დაჟანგებულ ფოთლებს და ასუქებდნენ მიწას, ირგვლივ ჟანგიანი ფოთლების სუნი იდგა,მძიმე და ჩუმი. მოხუცი მიხვდა , რომ კვდებოდა. საშინელია ამაზე ფიქრი, საშინელია იმის გააზრება, რომ უძლური ხარ.
ერთი..
ორი…
სამი…
ნაბიჯებს უმატებდა სიკვდილი, მოდიოდა და რაც უფრო ახლოს მოვიდოდა, უფრო მკაცრ სახეს იღებდა, წარბშეკრული, ცივი თვალებით, უფერული სახითა და მხრებზე რკინის ეპილოტებით გამოესახა მოხუცს. თითქოს ერთმანეთს თვალი თვალში გაუყარეს და ერთმა მოვალეობა შეასრულა, მეორემ – ვალდებულება.
იმ დღიდან, არავის არაფერი ეჩვენებოდა. მხოლოდ მის ეზოში წვიმდა ასე უცნაურად და გადაუღებლად…
….

-მართა, ახედე აბა ტირიფებს
-კისერი მტკივა
-მათ რაღა უნდა თქვან, მთელი ცხოვრებაა ასე არიან, მაგრამ მაინც ცეკვავენ
-ეს ცეკვა რას დაიჩემე, სინამდვილეში ხომ ისინი არ ცეკვავენ, ეს ხომ ჩვენი თამაშია
-ყველაფერი გააფუჭე
-რა გავაფუჭე
-შენ ისინი ტირიფობაში ამხილე
-ვერ გავიგე..
-ბებო ამბობდა, ადამიანი ზოგჯერ თავის ტკივილს მალავს, სხვასაც რომ არ გადაედოს და თავს ბედნიერად გვაჩვენებსო. შენ კიდევ მათ ამის საშუალება არ მიეცი..
– რა უცნაურია ხარ
-მაინც როგორი?
-დიდი ქალივით ლაპარაკობ
-არაფერიც, რაა
…..

ბებია რომ მოკვდა 7 წლის ვიყავი. მაშინ მეგონა, რომ მოკვდა, ახლა ვიცი რომ გარდაიცვალა. ის რომ გარდაიცვალა მაშინ ვნახე პირველად ამდენი ხალხი, ამდენი ხელი და ამდენი ფეხი. ბებიაჩემის ნივთებში იქექებოდნენ და ახლა ვხვდები, როგორ აფათურებს უცხო ხელი, უცხო სულში და როგორ აურევს ხოლმე დალაგებულ და სახელდარქმეულ ნივთებს, ამბებს, გრძნობებს. ისინი ზუსტად ასე იქცეოდნენ, მოქმედებდნენ, მოქმედებდნენ და სხვა არაფერი…

ბებიამ რომ სახლი დატოვა, მალე მეც წამიყვანეს უფრო დიდ სახლში, სადაც  ჩემი ოთახი ყველას ოთახი იყო, ჩემი სათამაშო ყველას სათამაშო, სადაც ყველა ერთია და ერთნაირი. რამდენიმე წელი ვერ ვხვდებოდი, რატომ ერქვა იმ ქალს ბებიაჩემის სახელი, ანუ აღმზრდელი და მზრუნველი?! სულ მიკვირდა, რატომ არავინ იჭერდა ქურდობისთვის, სახელის, ფუნქციების მითვისებისთვის.. ვიზრდებოდი  ყოველ ღამე, ძილში და ვიღვიძებდი იმაზე დიდი და იმაზე ჭკვიანი, ვიდრე დაძინებამდე ვიყავი. ვითვლიდი ყველა ბედიერ წუთს და ვივიწყებდი არცისებედნიერებს, მინდოდა დიდი რომ გავიზრდებოდი ბებია გამოვსულიყავი. ახლა დედა ვარ, ალბათ ბებიაც გამოვალ…
როცა ყველას  და ამავდროულად არავის სახლი დავტოვე უკვე სრულწლოვანი ვიყავი. ვერც კი წარმოიდგენთ რამდენი დაბრკოლება შემხვდა გზად, როგორ ადამიანებს არ შევხვედრივარ, ამ დაბრკოლებებისა და მრავალფეროვანი ადამიანების მიუხედავად, შევძელი და დღეს ჟურნალისტი ვარ.
სიამოვნებით დავბრუნდებოდი წარსულში და შევუსწორებდი სოსო ძიას:
-მე უბედური არ ვარ!
….

სიკვდილამდე, რამდენიმე დღით ადრე, ბებიამ მითხრა:

-ვინც არ უნდა გამოხვიდე, ყოველთვის იქნები მწერალი და მხატვარი
-რანაირად ბებო?
-რანაირად ბებო და მაგას დრო მოვა და თავად გასცემ პასუხს

დღეს,  ვთვლი რომ დრო მოვიდა…
თუ კი, მართასთან ერთად ტირიფებს ვაცეკვებდი და მოვაწყენდი, დღეს ჩემს ცხოვრებას ვექცევი ხან ასე და ხანაც ისე. მე მწერალი ვარ, ჩემი ცხოვრების მწერალი, ჩემი ბიოგრაფიის შემქმნელი, ჩემზეა დამოკიდებული ვინ მინდა, რა მინდა და რანაირად..
ერთ ხელში კალამი მიჭირავს და ვწერ, მეორეში ფუნჯი და დაწერილს ვაფერადებ. ვაფერადებ იმ ფერებით, რომლებიც მინდა და რომლითაც ტირიფებს ჭრელი, ღილებიანი და ზოგჯერ მწვანე ხავერდის კაბა აცვიათ..
ჩემზეა დამოკიდებული ბუნების კანონს მივყვები, თუ მუდმივად გაზაფხული იქნება…
და, საერთოდ, მზის ამოყვანა ღამის ცაზეც შეიძლება,  მაშინაც კი, როცა მთვარის ჯერია….

მე ქეთა ვარ, ობოლი და წარმატებული,
ტირიფი- ჩემი გაკვეთილი,
ხოლო, ბებია- ჩემი ადამიანი…

“A Doll’s House”

არსებობს ემოცია, რომელიც სამუდამოდ რჩება ჩვენს ცხოვრებაში, არსებობს კადრი, რომელიც არასოდეს წაიშლება მეხსიერებიდან, არსებობს გრძნობა – დაუვიწყარი, ფიქრი – მარადიული, ტკივილი – გაუჩერებელი,
და არსებობს ნორა, ქალი, რომელიც ჯვარს აცვეს და მკვდრეთით აღსდგა!

მოგმართავთ თქვენ, ჯვარზე გაკრულო ქალებო,
აღსდექით და იყვირეთ, რომ
არ ხართ თოჯინები,
არ ხართ მონა ხვთისას მხევლები,
არც ძალიან სუსტები და დაუცველები,
ვერ დაიტევთ და ვერ დაიგუბებთ ამდენ შხამსა და ტკივილს,
რომ არაფერი არ ღირს ქალურობის დაკარგვად,
არ ღირს მსხვერპლად ეწირებოდე ილუზებში გაჩენილ ბენდიერებას,
არ დასაჯოთ და არ დაადანაშაულოთ თავი!
აღსდექით და დაამსხვრიეთ ეს ვერშემდგარი, ვერგამართლებული
ორ ბეჭედ შორის კავშირი,
გააღეთ ყველა კარი, ყველა ფანჯარა, ყველა საიდუმლო ყუთი,
გააღეთ და
გათავისუფლდით…

248270_225799714113924_293477_n

დრო

დროსთან ერთად ყველაფერი იცვლება იცით ?!
თმის ფერი. სუნთქვის სიხშირე და ფეხის ზომა.
შეიძლება ამოგივიდეს ერთი კბილი, მეორე, მერე სიბრძნის.
ღია ფერის თმა გაგიმუქდეს და მუქი თვალები გაგიღიავდეს.
გადაიტყავო სული და მოგიშუშდეს მხოლოდ მუხლები.
გაიზარდო და აღარ გახსოვდეს „ქორწილამდე დასავიწყებლები“.
დადიოდე მეზობლის შერჩეული წინდებით და მერე შენითაც არჩევდე.
იზრდებოდეს და მწიფდებოდეს შენი სხეული.
სახელს ირჩევდეს კანი და სუნს ირჩევდეს სახელი.
მოგენატროს წარმოუდგენელი ანუ ბაღი, სკოლა და „დედა რომ მეტყოდა“.
აღარ ატარებდე ჩემოდანს ჩანთის მაგივრად და პულტს-ტელეფონის.
აღარ გჭირდებოდეს კუნწულა ბლები, ან მისაკვრელი საყურეები.
აღარ აცხობდე ჭადს სილით და აცხობდე ფქვილით..საერთოდაც აღარ აცხობდე.
არ თამაშობდე „წაგებულმა ნახშირი წაისვას“ და „ვირი ვარ და ვყვირივარს“.
დაგავიწყდეს „ბრისლი და მიაუ“ , წითელი და შავი, ოღონდ არა სტენდალის.
„ამის პატრონმა რა ქნას“ გახდეს ვაი მაგის პატრონს.
ეთამაშებოდე გაშეშობანას სიკვდილს და არა მეგობრებს.
ფრჩხილებზე, რომლებსაც იკვნეტდი გესვას წითელი ლაქი.
ის შენი სამყარო, ფერადი, კეთილხმოვანი გადახუნდეს და გახმეს.
აღარ იყო თოჯინების დედა და გახდე შენი შვილის დედა.
„ვისი ბიჭი ხარ“ გახდეს არაფერი და შიგნიდან გრძნობდე შენს ქალურობას.
აღარ დასტიროდე „საპნის ქურდობისთვის“ დაჭერილ მამას,
მაგრამ დასტიროდე შენი შვილის მამას,
ბრალად კი სულის ქორდობას უყენებდე.
რომელ ხელში მაქვს თუ გამოიცნობ იქცეს არცერთ ხელში არ მაქვს.
ღიმილს რომ გაიმეტებენ პეპლები არ ჩაისახლო თავში.
გინდოდეს სახლში დაბრუნება ნაცვლად გაქცევისა.
ის შენი თვალები გახდეს უფრო ღრმა და იქცეს გალაქტიკად.
ეჭიდებოდე არა დედის ხელს, არამედ საყვარელი ადამიანის.
მერე კი ერთად გადაკვეთოთ ქუჩა.
დაამარცხო სახლში მარტო ყოფნის შიში და შეიყვარო ის.
გადააფასო, გადააკერო და განაახლო წინა ცვლილებები.
მერე კი
არავის ენდო. არავის დაუჯერო. არავის მოუსმინო.
დროსთან ერთად ყველაფერი იცვლება იცით ?!.

შენ არ ხარ ჩემი ცხოვრება

ზიხარ ავტობუსში.
გზა არც ისე დიდია.
თავისუფლების მეტროდან უნივერსიტეტამდე…
ავტობუსი მიდის, მაგრამ დრო და დრო ჩამოჯდება ხოლმე, რომ დაისვენოს.
ფანჯრიდან რომ კადრები ჩანს, ისინი მოუსვენარი ბავშვებივით სწრაფად გარბიან.
ფეხსაცმელი გიჭერს. ლექციაზე იგვინებ და არ ხარ კომფორტულად.
საათს დახედავ ხოლმე. ასე გგონია, რაც უფრო ხშირად დახედავ, უფრო მალე მიხვალ, გზაც შემცირდება და რაღაც გეშველება. ეს იმ ასაკს გავს, წინ დაჯდომით რომ გეგონა მალე მიხვიდოდი…
ახლა კი, დრო ძალიან ნელა გადის..
ხანდახან, იყინება..

მერე ფიქრობ, რომ არაფერი არ არსებობს, რომ ყველაფერი ადამიანებმა გამოიგონეს, რაღაცების შესამსუბუქებლად.
ხვდები, რომ გამოიგონეს მადლობა, გამოიგონეს ნუგეში, გამოიგონეს დახმარება და გამოიგონეს სიცილი.
რატომ?!
იმიტომ რომ , გაიმართონ წელში, მხრიდან გადაიბერტყონ მძიმე ეპილოტები – სევდის, ან დარდის. გამოასწორონ სუნთქვა, როგორც ჯანსაღ ფილტვებს შეეფერება და გააგრძელონ არსებობა, რომელიც უდრის ცხოვრებას.

შენს უკან ბუტბუტია,
ანუ, უფრო ზუსტად, შეყვარებულმა უთხრა შეყვარებულს, ან ქმარმა – ცოლს, ან რავიცი, რაც გნებავთ..
და შენ, ცხოვრებაზე ჩაფიქრებულს, იოლად შეძლებ გამოარჩიო სიტყვები:
შენ ჩემი ცხოვრება ხარ!
გაუხარდა, რომ უთხრეს და შენ გაგიხარდა, რომ შენ არ გითხრეს, რადგან იმ დროს შენ ამ სიტყვებს ამუშავებ, რომ გადააკეთო.
სიამოვნებით გააჟღერებდი შენს ფიქრებს, მაგრამ ჯერ გონებაში წერ…

შენ ჩემი ცხოვრება ხარ!
ანუ
შენ ხარ ჩემი ბავშვობის გადატყაული მუხლები.
ყველა ვერახდენილი, ვერგამართლებული, ვერნათქვამი ოცნება.
ყველა დაცემა, ყველა ბრძოლა, ყველა სილურჯე.
ან, მეორენაირად, სულ პესიმისტად რომ არ გამოვმჟღავნდეთ,
კარამდე ძლივს მიღწეული და გატანილი გოლი.
ბევრი სიტყვით და ერთი გაგებით – ბუტაფორია…
არ მინდა, რომ ეს სიტყვები მითხრან და არც ის მინდა, რომ მე ვუთხრა..
რა მოვიფიქრო?!
ვეტყვი: შენ არ ხარ ჩემი ცხოვრება.
ალბათ, გაიქცევა…ახსნას ვერც დავაწევ გზაში..
ასე ჯობია: შენ ხარ ძალა, რომელიც მეხმარება გავიტანო ცხოვრება!

ვეცადე კარგი მხარეების დანახვა, არ მაკლია შინაგანი პოზიტივი, მაგრამ მათზე ნუ ვისაუბრებთ. არ ვიყოთ ადამიანები, რომლებსაც მხოლოდ პოზიტივით უდგათ სული. მხოლოდ ერთი არაფერი ვარგა.

თანამედროვე ლიტერატურის ლექციაზე შევდივარ და
„ახლა კი, ვინც არ უნდა იყო შენ, შენი ხმა არ გავიგო“ !….

სახელი და გვარი

ვიყავით ჩვენ:
მე, სახელად და და გვარად საწყისი
და შენ,
სახელად და და გვარად სასრული,
და იყო ის, სახელად ყველა და გვარად ფერი…
და ამდენმა დამ და ამდენმა ფერმა,
ამდენმა საწყისმა და ამდენმა სასრულმა, შექმნა
სხვა ჩვენ:
სახელად არა და გვარად ვინ….

“ლა”

სუსხიანი დილა იყო.
ჩვეულებრივ დროს გამეღვიძა.
თითქოს ახალი ქალაქის სუნი მეცა.
ყველაფერს თავისი სუნი აქვს. ახალ ქალაქსაც კი.
აქ არაფერს არ აქვს ჩვეულებრივი სახელი.
ამ ქალაქს სიძველის სუნი ასდის და სიმშვიდისაც.
ქუჩები არ არის სავსე მექანიკურად მოძრავი ადამიანებით. ყველას სახე უცინის, თითქოს ადამიანებს კი არა, არამედ თვით სიკეთესა და სიაყვარულს ფეხი აუდგამს და სათვალეებითა თუ ჩემოდნით დაიარება ორ ფეხზე.
ზოგის მოძრაობა მიმიკურია. ვიღაც ტელეფნზე საუბრობს. ვიღაც გარბის, რადგან სამსახურში იგვიანებს. ვიღაცას მაღაზიის გაცრეცილმა მინებმა წაართვეს ყურადღება. ვიღაც სკამზე ჩამომჯდარა და გაზეთს კითხუკლობს, ან მე მგონია რომ კითხულობს. აქვე ახალგაზრდა ბიჭს ორივე ხელში ჩანთები უჭირავს, რომელიც იმ მოხუცის არის გვერდით რომ მიჰყვება და გზას ჯოხით იკვლევს. ვიღაც ყვავილებს ყიდის და გამვლელებს მორიდებით სთავაზობს, თითქოს თავადაც ყვავილი იყოს. არვიცი, წელიწადის ამ დროს რომელი ყვავილი ხარობს. ვიღაც ტაქსიში ჯდება. სიყვარულის ქუჩაზე გამიყვანეთ, თუ შეიძლება. ვიღაც თავდახრილი მიუყვება ტროტუარს. ვიღაცას კაშნე მოუხვევია სახეზე და მხოლოდ თვალები უჩანს, სცივა ალბათ.. კი, ასეა.. ვიღაც ამაყი ნაბიჯით გამოდის სადარბაზოდან. თავაზიანად უღიმის შემხვედრს და გზას აგრძელებს. ქალია.. იგი რომელიღაც ნოტს მაგონებს. მგონი, მესამე ოქტავის „ლას“. დედებს ბავშვები სკოლაში მიჰყავთ, ჩქარი ნაბიჯით, ცხვირი რომ არ გაუწითლდეთ ამ სუსხიან ამინდში. რა სასაცილოები არიან ეს პატარები. ხტუნაობით რომ მიჰყვებიან დედებს, ბედნიერები. მათ რა იციან…
აქ ყველაფერი სუნთქავს. შიშველი ხის ტოტზე ორი ბეღურა შემომსხდარა. საუბრობენ. სიყვარულს უქსოვენ ერთმანეთს, ზამთარი მოსულაო. არ შეგცივდესო.
ალბათ სიყვარულმა გააღვიძა ამ დილაადრიან ჩემი უმუშევარი მეზობელი. აივანზე დგას. უცნაური ფერის ხალათით. სცივა, მაგრამ, მანამ იდგება, სანამ მისი ქმარი ქუჩის კუთხეს არ გასცდება. ამ სურათს ყოველ დღე ვხედავ. ნეტა რა ხდება , როცა ეს ქალი სახლში შედის.
არაფერი თუ ყველაფერი?!.
იქვე, აივნის გვერდით, ფანჯარაა. უცნაური ფერის ფარდით. ფანჯარასთან მოხუცი ქალი ზის. გამომშრალი, დანაოჭებული ხელით კატას ეფერება. დიდხანს გაჰყურებს სივრცეს. მგონია, რომ ეს იმ ქალის სიბერეა. ქალის, უცნაური ფერის ხალათით.
უცებ, ჩემს ხალათს დავხედე.
წითელია..
წითელია, მაგრამ არავინ ვართ დაზღვეული ერთფეროვანი ცხოვრებისგან.
ამასობაში ყავა გამითავდა.
თმაც დასავარცხნი მაქვს.
სწრაფად ვემზადები.
ამაყი ნაბიჯით გავდივარ სადარბაზოდან.
თავაზიანად ვუღიმი შემხვედრს და გზას ვაგრძელებ.
ქალი ვარ..
რომელიღაც ნოტი..
მგონი, მესამე ოქტავის „ლა“…
440px-audio_a-svg